Operasyonel anne olmak istemiyorum

En yakın arkadaşım Aslı ile konuşuyoruz bir gün, kıtalararası... Onun bebeği yeni doğmuş, Nazlış henüz ikisini doldurmamış. Ve Aslı bana birşey hatırlatıyor. Nazlı ilk doğduğunda, ben henüz anne olmanın şokunu yaşarken, kızıma ve anneliğe alışmaya çalışırken ona demişim ki "Nazlı ile alakalı herşeyi ben yapmalıyım Aslı, çünkü en doğrusunu sadece ben yapabilirim gibi geliyor, Hakan bile hata yapacak diye korkuyorum, Nazlı'yı kimselere emanet edemiyorum. Mesala Nazlı'yı uyutmayı başaramadım mı, Hakan'ın ya da annemin yardım önerilerini redediyorum, o uyuyana kadar resmen savaş veriyorum, aman boşver uyumazsa uyumasın da diyemiyorum, bu da beni çok yıpratıyor".

Aslı diyor ki, "o zaman neden böyle yaptığını anlayamamıştım arkadaşım ama Kayra doğduktan sonra fark ettim ki ben de aynı şekilde davranıyorum. Kayra ile ilgili ters giden birşey olduğunu düşündüğümde onu düzeltene kadar uğraşıyorum. Christian'ın (eşi) yardım önerilerini redediyorum. Konu ne ise-uyku, yemek-o konuda başarı elde edene kadar uğraşıyorum. Hırs yapıyorum adeta".

O zaman ikimiz de anahtar kelimenin "hırs" olduğuna karar veriyoruz. Yapı olarak hırslı insanlar olduğumuzdan annelik konusunda da hırs yaptığımız kanaatine varıyoruz. Yani annelik, çocuk bakmak bir proje, biz de bu projeyi başarı ile neticelendirmeye and içmiş iki hırslı anne.

Geçen cumartesi Hürriyet'in ilavesinde bu röportajı okuyunca Aslı ile yaptığımız konuşma geldi aklıma. Ve anladım ki ben "operasyonel" bir anneyim. Yani çocuğuna bakmak için kendi isteğiyle işini gücünü bırakmış ancak hayatı boyunca, ne yaparsa yapsın, başarılı olmaya programlı bir şekilde yaşadığı için çocuk büyütmeyi de başarılı olunması gereken bir proje olarak algılayan, başarısız olma hakkını kendinde görmeyen, başarısızlık olarak algıladığı durumlar karşısında kendini yiyip bitiren anne...

Ve çok korktum, kendim için ama en çok da kızım için. Çünkü arkadaşlar ben anne olarak geçirdiğim şu 2 sene artı 2 ay boyunca başarılı anne olacağım diye kendimi hırpalarken, Nazlı'nın hayatında herşey olması gerektiği gibi olsun diye kendimi paralarken çok yoruldum, çok yıprandım, ve ne yazık ki mutsuz oldum. Bu mutsuzluğumu çevreme ve zaman zaman, bunu en hak etmeyen insana, kızıma da yansıttım. Hep hayal ettiğim, gerçekten istediğim yegane şey olan anneliğin tam anlamıyla keyfine varamadım.

Aslında ben tüm bunların uzunca bir süredir farkındaydım da bu röportajı okuyunca herşey daha da netleşti kafamda. Ve çok önemli bir karar aldım. Artık daha rahat bir anne olacağım. Tabii rahatlık da göreceli bir kavram, ben yapı gereği "saldım bayıra Mevlam kayıra" bir anne olamam, zaten röportaj öyle olun da demiyor, ama artık (Hakan'ın da bana zaman zaman dediği gibi) bazı şeyler olması gerektiği gibi olmadığında "bu sefer de böyle oldu" demeyi öğreneceğim. Ve bunu nasıl yapacağım. Nazlı'ya olan konstrasyonum bir kısmını başka bir yöne kaydıracağım.

Hala full time çalışan bir anne olmama kararımda ısrarlıyım, ama artık vaktimin bir kısmını sadece beni ilgilendiren, başarılı olma isteğimi rahat rahat tatmin edeceğim işlerle geçirmeye çalışacağım. Tam olarak ne yapacağımı bilmiyorum, keşke Türkiye'de de yarı zamanlı çalışma sistemi yaygın olsa, keşke annelerin esnek çalışma saatleri taleplerine saygı gösterilse, ama bildiğim bir tek şey var ben operasyonel anne olup kendimi ve kızımı mutsuz etmek istemiyorum.