Ben ara vermek istesem de...

Hayat ara vermiyor. Dolayısı ile Nazlı da...

Bu miladi olayı blogumuza kaydetmesem olmazdı.

Neredeyse 3 senedir, çok istisnai durumlar ve arabada uyuyup kalmalar dışında, annesinden başkası ile uyumamış olan kızımın, dün okulda yemeğini yedikten sonra, öğretmeninin elinden tutup "uyut beni Ayşe" dediğini, Ayşesi ile, hem de 2 saat uyuduğunu, anlatmasam olmazdı.

Nazlış'ın uyanıp da beni yanında bulamayınca okulu yakıp yıkacağından adım kadar emin olduğumdan, "uyanır uyanmaz muhakkak arayın, uçarak gelirim ben" dediğimi; ancak Nazlı uyanınca okul müdürünün beni arayıp "gelmeyin Nihan Hanım, Nazlı ile Ayşe ikindi kahvaltısı yapıyorlar" dediğini anlatmasam olmazdı.

Tabii ki, ikindi kahvaltısı biter bitmez gidip aldım kuzumu. Özlemden çıldırmış olarak. Ama o bana pek pas vermedi. Çok memnundu hayatından yani. Arabaya binice "şimdi nereye götürüyorsun beni anne" diye sordu. Sabahtan söz vermiştim, babaannesine gidecektik akşamüstü. "Babaanneye" diyince, "yaşaşiiiiiiiiin" diye bir sevinç çığlığı attı kuzum. Babaannesinin elinden tutup içeriye girerken suratıma bile bakmadı.

Bütün gün bana aitti dün, akşam da hatta Hakan'la yemeğe gittik, ama kuzumun kokusu hep burnumda, sıcaklığı hep koynumda...

Çok özledim kuzumu ben dün.

Ama-her ilişkide olduğu gibi-bu kısa ayrılık da yaradı bize çok.

Bakalım bugün ne yapacağız?