Hemşerim memleket nere?

Bu soru benim hayatta cevaplarken en çok zorlandığım sorudur. Bir insanın memleketiyle neyin kastedildiğini bir türlü anlayamadığımdan dolayı. İnsanın doğduğu şehir midir memleketi? Yoksa nüfusa kayıtlı olduğu yer mi? Ya da hayatının büyük bir kısmını geçirdiği yer mi?

İnsanın nüfusa kayıtlı olduğu, doğduğu, yaşadığı yer aynı ise sorun yok da; ben de bu üçü de farklı olduğundan, ondan da önemlisi her üçünün de benim için ayrı ayrı önemi olduğundan ben kendimi hem doğduğum yerli, hem nüfusa kayıtlı olduğum yerli hem de yaşadığım yerli sayarım.

Hakan "ben de senin nereli olduğunu bir türlü anlayamadım" der.

Ben de ona "ben her yerliyim" derim.

Doğduğum, ama hayatımın sadece ilk 1.5 senesini geçirdiğim Ankara memleketimdir benim. Her sene babaanne-dede-amcalar ziyareti sebebiyle Ankara'ya gide gele, sevmişimdir Ankara'yı. Düzenini severim. Buz gibi kışını severim. Papazın Bağı'nı, Kuğulu Park'ı, tren istasyonunu severim. Düzenli aralıklara görmem lazımdır benim Ankara'yı. Yoksa dengem bozulur. (Bilmem siz hayatınızda hiç dengesi bozulmuş bir Terazi burcu insanı gördünüz mü? Çok sevimli bir görüntü değildir.)

Sonra dedemin daha 15 yaşındayken terk-i diyar eylediği, benim hayatımda hepi topu bir kere gördüğüm, hafızamda çok silik hatıralardan ibaret Isparta da memleketimdir benim. Evlenene kadar nüfusum orada kayıtlıydı da ondan diye değil üstelik. Anlaşılmaz şivesini anlayabildiğim, tahinli pidesini, katmerini yemeden duramadığım, gül deyince aklıma güzel kokan bir çiçekten çok daha fazlası geldiği için.

Annemin doğup büyüdüğü Eskişehir ise hepsinden çok memleketimdir. Çocukluğumun en güzel anılarını Yediler Parkı'nda, Porsuk kenarında, Köprübaşı'nda elim canım dedemin elinde yaşadığım için.

Ama dün şunu fark ettim. Galiba önemli olan insanın memleketinin neresi olduğu, insanın nereden geldiği değil. Önemli olan, insanın kendisini nerede evinde hissettiği. Gerçek memleket insan kendini nereye ait hissediyorsa orası.

Benim kendimi ait hissettğim yerler de birden fazla olduğundan, ben yine "nerelisin" sorusuna "şuralıyım" diye cevap verip çıkamayacağım sanırım işin içinden.

Önemli de değil zaten, önemli olan, dün ben evimdeydim, daha doğrusu evlerimden birinde... Çok mutlu oldum. Sanki araya hiç 13 sene girmemiş gibi, sanki ben hala her sabah o yollarda yürüyormuşum gibiydi.

En önemli fark, yanımda kızım vardı. "Bak" dedim ona "anne hiç bitmeyecek gibi gelen koskoca bir 8 sene boyunca burada yaşadı. Burada okula gitti, burada güldü, bu bakkaldan her okul çıkışı Metro aldı. Buradan kurtulmak için günleri saydı. Baba ile buralarda dolaştı".

Bilmem Nazlı benim mutluluğum nedenini ne kadar anladı. Ama annenin evine yapılmış bu gezi sanırım ona da iyi geldi.