Bonjour, je m'appalle Nihan. J'ai 32 ans. Je vais aller a Paris.

Annem lisan nankördür der hep, üstüne düşmezsen unutursun. Haklı, 14 senedir hiç dokunmadığım Fransızcam beni çoktan terk etmiş gitmiş. Lisenin son 2 senesinde çok isteyerek, inanılmaz derecede çaba sarf ederek öğrendiğim, fena değil dereceye getirdiğim Fransızcamdan kala kala bu kırık dökük cümlelerin kaldığını görmek üzücü. Üstelik onları da doğru yazdığımdan bile emin değilim.

Oysa en azından karşımdakinin beni anlayacağı kadar Fransızca konuşabilseydim ne iyi olurdu...

Çünkü haftaya Paris'e gidiyorum.

Çok heyecanlıyım.

Paris'e gidiyor olmak heyecanlı olmak için başlı başına bir sebep zaten ama ben 3 yaşındaki kızımla gittiğimden heyecanım duble.

İlk defa birlikte yurtdışına çıkacağız, ilk defa bu kadar uzun uçak yolculuğu yapacağız, Hakan Paris'teki ilk 2 günümüzde çalışıyor olacak, ilk defa anne kız turist turist dolaşacağız.

Uçakta huysuzlanır mı, otelde rahat eder miyiz, tek başıma hiç bilmediğim, dilini konuşamadığım bir ülkede onu idare edebilir miyim, ya kaybolursak, çocukla her yere gidebilir miyim, harita okuma özürlü bir şahıs olarak yönümü bulabilir miyim, Nazlı'ya uygun yemek bulabilir miyiz, hava çok soğuk olur mu, ne giymek lazım, 4 günde her istediğimizi yapabilir miyiz, her yere çocukla gidebilir miyiz, herşeyi önceden planlamak lazım, acaba yanımıza muhakkak neler almak lazım, vs. vs.

Gibi sorular kafamın içinde dönüp duruyor.

Merakım heyecanımla başbaşa gidiyor.

"Nazlı Paris'te" maceralarımız için sabırsızlanıyorum.

Ay inanamıyorum, kızımla birlikte Paris'e gidiyorum.