Gündüz niyetine

Bir arkadaşım ne zaman bana bir rüyasını anlatacak olsa, önce "gündüz niyetine" dedirtirdi.

Gündüz niyetine...

Rüya bu ya,

Kızımla tatile gitmişiz,

Güneyde bir ülkeye, daha doğrusu henüz ülke değil, biz oraya ... Ö.zerk B.ölgesi diyoruz.

Böyle küçüğümle sanki Barcelona sokaklarını dolaşır gibi yıkık dökük binalar arasında dolaşırken,

Birden bire komşu düşman ülkenin askerlerinin tankları sarıyor etrafı.

Ama nasıl kocaman, nasıl korkunç tanklar, anlatamam.

Ben ne yapacağımı şaşırmışken, bölge halkından biri gelip elimi tutuyor beni karanlık kocaman bir tünele sokuyor.

Ben de bir sıkıntı, aman Nazlış'ı kaybetmeyeyim bu tünelde, acaba Hakan nerede derken,

Karşımıza yine komşu düşman ülkenin askerleri çıkıyor.

Ben hemen öne çıkıyorum, askerlerden birine "merhaba biz Türkiye'den gelme bir turist kafilesiyiz (yalana bak), buraları gezip tozup dolaşıyoruz sadece" diyor, bir de pasaportumu gösteriyorum.

Benim pasaportumu gören asker hemen inanıyor hikayeme.

Sonra ben artık orada yaşamaya başlıyorum Nazlış ile birlikte ama bir yandan da Hakan nerede diye merak etmeye devam ediyorum.

Ama mutluyum hayatımdan, dava adamı olmuşum çünkü.

Hayatım tünellerde, dehlizlerde geçiyor ama bir amaç uğruna savaşmak beni çok mutlu ediyor.

Sonra bir yerlerde deniz, Hakan ve lunapark görüyorum, o zaman mutluluğum katmerleniyor.

Hayırdır inşallah...

Ama galiba uyumadan önce Türkiye'de 1980 öncesi şiddet olaylarını konu alan herhangi birşey okumamalıyım.

Ve sanırım bir de biraz da olsa tatile ihtiyacım var.