Kimseye etmem şikayet, ağlarım ben halime

Geçen gün şu yeni müzik yarışmasına takıldım. Mardin korosunu seyrederken ağladım.

Bana bahane olsun.

Şu aralar ağlayasım var zahar.

Nazlı kuzum çok üzüldü bugün halime. Hissediyor, ona ne kadar hissettirmek istemesem de, hissediyor.

Bunaldım, yoruldum, herşey mi üstüste gelir.

Sık sık eski evimi özlerken buluyorum kendimi.

Tek kanepeli, tek odalı ama koca teraslı evimi.

Sabahları öten kuşları, yemyeşil dev ağaçları, öğlenleri yemeğime ortak olan sincapları.

Ama en çok da kapısını kapayınca sadece benim olan, içeriye istemediğim kimseyi almak zorunda olmadığım ofisimi.

Arkadaşlarımı.

Gölü, Mozart'da kahve içmeyi, sabahın altısında Hakan'la Zilker'da yürümeyi, Barton Springs'in demir gibi soğuk suyunu, Magnolia'da kahvaltıyı.

Çok ama çok özlüyorum.

Bir gitsem Allahım, bir gitsem, toprağı öpeceğim.

Belki eski günlere de dönerim.

Sabah geyiklerin eşliğinde daha doğmamış kızımın gideceğini hayal ettiğim okulun önünden geçerim ama bu sefer yanımda kızım da olur.

Annemi özledim diye ağlarım ama yanımda annem de olur.

Olur mu olur.

Gerçekten, bir gideyim evime, toprağı öpeceğim.