Alkollüyüm üstüme gelme, sonra kötü üzerim

Çok sevimli bir tip olmadığımı biliyorum. Yani hiçbir zaman öyle mırç mırç olamadım kimseyle. Kocam da bu halimden muzdariptir benim senelerdir.

Amma velakin adalet duygum çok gelişmiştir. Bu da kötü birşey. Birine (sadece bana da değil) bir haksızlık yapıldığı kanaatine vardığım an, genel sevimsizlik halimle adaleti sağlama çabam birleşir ve zıvanadan çıkarım. Bu huyum bana bana işte güçte, evde sokakta ama en çok trafikte muhtelif kereler sorun olarak geri dönmüştür.

Fakat bu sabah olanı bir okuyun, bakalım siz de kocam gibi, otur oturduğun yerde, bir gün dayak yersin, gelip seni karakoldan toplamak da bana düşer diyecek misiniz?

Günlerdir beni ele geçirmiş olan karanlık ruh halinden bir nebze olsun kurtulmak amacı ile bu sabah işe sahilden gideyim dedim. Tam Ortaköy'deki ışıklarda gözlerinin görmeyen bir genç kız bir de genç adam, karşıdan karşıya geçmeye çalışıyorlar. Ama-balık baştan kokar-nedense oradaki ışıklarda sesli uyarı olmadığından kırmızı mı yeşil mi anlayamıyorlar ve yolun ortasına kadar gidip, deli gibi kornalarına basan arabalardan korkup geri dönüyorlar. Bu durumda biraz vicdan sahibi bir insan evladı ne yapar? Durup yol verir değil mi? Ben de öyle yaptım. Ve arkamdaki taksi başta olmak üzere, belli ki çok acaleleri olan, kim bilir hangi memleket meselesini halletmek üzere yola çıkmış bir ö... sürüsü, başladılar can-hıraş kornalarına basmaya. Görseniz sanırsınız ki, korkunç birşey yapıyorum. Ve ben de yine bağlantı koptu, indim taksicinin nezdinde her birine verdim veriştirdim. Taksici bir diklenecek oldu, baktı bende dur durak yok, pıstı.


Okula geldiğimde hala sinirden titriyordum. Ne kadar duyarsız, sabırsız ve kabul edelim medeniyetsiz bir millet olduk biz böyle. Ben mi abartıyorum? Her geçen gün biraz daha kötüye gidiyor sanki durum. Gerçekten çok etkiledi bu olay beni...