Haftasonu sonu

Hakan ve Nazlı olmadan geçirdiğim şu 3 günün sonunda anladım ki ben yalnız kalmayı unutmuşum.

Onlar olmayınca yanımda sanki bacaklarım ya da kollarım ya da hatta hepsi birden kesilmiş gibi oldum, ağlamam geldi, kendimi sokaklara atayım istedim.

Bir de çok özlediği babaannesinin yanında, deniz-güneş-kum, kuzenler, arkadaşlarla gözleri kamaşıp beni iplemeyen Nazlı, telefonlarıma çıkmayınca oldu mu olanlar, iyice fena oldum.

Neyse bu akşam geliyorlar.

Çok özledim minişimi.

Yalnız geçen bu 3 günün en güzel tarafı, istediğim gibi çalışmak, sıkılınca istediğim filmi izlemek, hadi gel diyen arkadaşıma, ay dur bir Nazlı'nın yemeği bilmem nesi demeden atlayıp gitmek ve halasının kuzusu K. ile doya doya vakit geçirmek oldu.

Ama artık yetti. Gelsinler artık.