Belki

Belki...

Birgün olsun yüzümde makyajla uyumalı,

Sabah evden evi toparlamadan çıkmalı,

Nazlış'ın okulda kahvaltı etmesine göz yummalı,

Akşam yemeğinde sofraya sadece peynir ekmek koymalı,

Benden birisi birşey isteyince hemen istediğini hemen o an yapmak için kendimi paralamamalı,

Karşımdan da aynı şeyi yapmasını beklememeli,

Beni hayretlere düşüren insanlara ama ama nasıl olabilir böyle birşey diye tepki vermemeli, onları bu da böyle bir insan ne yapalım diye kabul etmeli,

Sabah kahvaltıda 3 dilim nutellalı ekmek yemeli (bunu yapmışlığım var gerçi),

İşe makyaj yapmadan gitmeli,

Sadece kot t-shirt giymeli,

Günü doktoramda kaçıncı senemin içinde olduğumu düşünmeden bitirmeli,

Dönüp de şu ana kadar başardıklarıma bakmalıyım.

Belki o zaman,

Bu kadar hayalkırıklığına uğramam,

Kaplumbağa, tavşan masalındaki tavşan gibi koşup koşup sonra uzuuunca durmam, hep aynı hızla ilerleyen kaplumbağa olurum.

Kendini hergün sonunda savaştan çıkmış gibi hissetmem (ve dün olduğu gibi sınavdan önce çocuklara, evet arkadaşlar sınav düzenine geçelim diyeceğim yerde savaş düzenine geçelim demem).

Her plan dışı olayı dert olarak görmem, yoluma çıkan küçük taşlar gibi üzerlerinden atlar geçerim.

Zaman bu kadar çabuk geçmez.

Hayat bayram olur, sevenler kavuşur, savaşlar biter, küresel ısınma durur, enflasyon düşer, AB'ye üye oluruz, işsizlik sona erer, kelliğe çözüm bulunur.

Belki de, hayatımın bilge kişisi kocamın dediği gibi artık hayatla savaşmayı bırakmalıyım.

Ne demiş Fransız atalarımız, c'est la vie.  Olduğu gibi kabullen hayatı artık.

P.S. Bilmem anlaşılıyor  mu, bugünlerde biraz moralim bozuk ve bezginim.