Hayat artık

Yapılacak listemden sildiğim işlerden,

Ve o işleri sildikçe duyduğum mutluluktan ibaret.

Ama kendimi aştım söylemiş miydim?

Bir zamanlar uykular da dahil 24 saati kızına yapışık geçiren ben,

Onsuz 1 haftalığına Amerika'ya gittim.

Tam dönüş günü yaptığımın ne "korkunç" birşey olduğunu ve aslında ne "korkunç" bir anne olduğunu idrak edince, ufak çaplı bir panik atak geçirdim.

Ya kızıma dönemezsem korkusu da cabası.

Hakan kıtalar arası sakinleştirdi beni.

Şimdi onu bıraktım diye kızımda meydana gelmiş olan muhtemel psikolojik arızaları gözlemlemekle meşgulüm.

Çok merak ediyorum, acaba köyde hergün tarla çapalayan bir anne olsam da böyle kafadan bir iki tahtası eksik bir anne mi olurdum?

Anneler günü gürültü ve görüntü kirliliğinin bence en takdir edilesi çalışması olan reklamda da dediği gibi: "çok yaşa sen anne, çok yaşa sen anne" (bu arada bu şarkının orijinal versiyonunu dedeciğim söylerdi bana ben küçükken).

Ve yine Bach dinliyorum.  Bir müddet daha devam eder bu...