Olduğu gibi

Bu yazıyı muhakkak yazmam gerekiyor.

Blogumun adı Nazlı'yı büyütmek.  Nazlım büyürken yaşadıklarımı kaydetmek için açtım bu blogu ama sanırım aslında anlatamak istediğim Nazlım'la beraber benim nasıl değiştiğimdi.  Blogumun adı aslında Nihan'ı büyütmek olmalıydı.  Nazıl doğduğundan beri içinde olduğum değişim süreci tamamlandı sanki artık.  Artık ne istediğimi de ne istemediğimi de biliyorum.

Çok uzun bir süredir ama çoooooooooooook uzun bir süredir, sanki kendi hayatımının seyircisiydim ben.  Dışarıdan bakıyordum hayatıma.  Ne istediğimi, neyin ne olduğunu bilmeden, hiçbir şeye müdahale etmeden öylesine  yaşıyordum sanki.  Amerika'ya gidişimiz, geri gelişimiz, hatta Nazlım'ın doğması, benim dışımda gelişti sanki.

Ve ben tam 7 yıldır, içimde patlamak üzere bekleyen bir bomba ile yaşar, hayatla savaşımı, içimdeki kavgaları çelişkileri, gel-gitleri etrafıma öfke olarak yansıtırken, Amerika'dan gelen bir e-mail pimi ateşledi, bomba patladı, ve bir anda herşey apaçık oldu.

İhtiyacım olan bir e-mail ve de bir yoğurt makinasıymış.

Doktorayı bıraktım.  DOKTORAYI BIRAKTIM.  DOKTORAYI BIRAKTIM.

Bilemezsiniz bunu söylemek nasıl mutlu ediyor beni.

Nasıl hafifliyorum söyledikçe.

Büyük bir müjde verir gibi söylüyorum herkese.

Ben doktorayı bıraktım.  Artık yoğurt yapıyorum.  Bildiğiniz yoğurt.  Nazlış'ın yaptığım yoğurdu yerken gözlerindeki pırıltılarla, "annecim elllerine sağlık"larıyla mest oluyorum ben artık.

Bundan çok daha fazlası olmam gerektiğine dair o saçma inancı, o boş beklentiyi attım içimden.

Ben buyum işte.

Bunu kabullenemeyecek, beni yargılayacak herkesi de kestim attım hayatımdan.

Hayat aslında ne kadar basitmiş.

Cevap aslında ne kadar ortadaymış.

Ve ben uzun süredir ilk defa MUT-LU-YUM.

Artık günlük hayatımıza dönelim mi? Nazlış'ın maceralarına, yeni okuluna, yeni arkadaşlarına...

Bence dönelim.

Ben bu kadarım çünkü.  Bütün istediğim de bu.