Yaşasın kızım artık kendi adını söyleyebiliyor...

Benden bir ay önce doğum yapan canım arkadaşım Ayşegül bebeklerimize isim ararken, bebişlerin aslında isimlerinin doğmadan belli olduğunu, bizim sadece doğru ismi bulmaya çalıştığımızı söylemişti. Sanırım biraz da Ayşegül'ün söylediklerinin etkisinde kaldığımından Nazlış'ın ismine çok zor karar verdik.

Kızımı ilk kucağıma aldıktan sonra onun yüzüne biraz hayran biraz da şaşkın bakarken hemşire "adına karar verdiniz mi" diye sorduğunda hiç tereddüt etmeden "Ayşe Nazlı" derken biliyordum ki kızımın adı bu idi. Yani biz doğru adı bulmuştuk.

Gelin görün ki artık neredeyse kendine söylenen herşeyi tekrar edebilen, hatta "abidik gubidik" şeklinde kendince cümleler kurabilen kızım kendi adını söyleyemiyordu bir türlü... Bu yüzden de bunun bir işaret olduğuna kanaat getiren ben kendi kendime "demek ki doğru isim Ayşe Nazlı değilmiş, yoksa amcasını bile Haluk Haluk diye çağıran kızım niçin kendi adını söyleyemesin ki" diye düşünüyordum için için...

Düne kadar. Dün kızım babasının bana doğumgünü hediyesi olarak Toosis'e yaptırdığı, üzerinde kendi resmi olan bilekliğe baktı ve o pırıl pırıl gözleriyle gülerek "Dazli" dedi. Önce ne dediğini anlayamadım ama sonra fark ettim ki, kızım bilekliğin üzerindeki resimden kendini tanımış, adını söylüyor. İçim hop etti, bana ilk defa "anne" dediğinde bile bu kadar heyecanlanmamıştım.

Kendi adını kızımın ağzından da duyunca iyice emin oldum doğru ismi bulduğumuzdan, bir de kızımın artık iyice büyüdüğünden. Dünden beri kızıma "senin adın ne diye soruyorum" o da bana her seferinde pırıl pırıl gülerek "Dazli" diyor. Ve her seferinde benim içim hop hop ediyor.