Bugün Nazlı ve benim için çok önemli bir gün

Hatta belki de anne-çocuk ilişkimizde bir devrin bittiği, yeni bir dönemin başladığı gün...

Yaklaşmakta olduğunu için için hissettiğim ama ne zaman geleceğini tam olarak kestiremediğim o gün belki de bugün.

9 Ocak 2005'ten beri, ilk 6 ayı su bile vermemecesine, iyi-kötü, az-çok ama muhakkak hergün emzirdiğim kızım, bir tanecik kuzum, bugün hiç ama hiç emmedi.

Öğlen uykusundan önce de, gece uykusundan önce de...

Birkaç aydır gece uyandığında emmeyi kesmişti, birkaç gecedir uykuya emmeden dalmak istiyordu, bugün ise hiç emmedi.

Kendimi bir tuhaf hissediyorum hem üzgün, hem de mutlu...

Üzgünüm çünkü dediğim gibi kızımla aramızdaki ilişkide bir dönem bitti. Nazlı artık emmiyor. Nazlı artık emen bir bebek değil, kocaman çocuk. Nazlı artık çocuk oluyor. Ben Nazlı'nın bu kadar hızlı büyümesini istemiyorum.

Nazlı'yı emzirmek onunla aramdaki bağın en önemli kaynağıydı sanki. Öyle olmadığını biliyorum çünkü emzirmeyen, emziremeyen annelerin bebekleri de annelerine en az Nazlış'ın bana olduğu kadar düşkün, görüyorum. Ama artık emmediği için Nazlı bana eskisi kadar ihtiyaç duymayacak, ve de beni eskisi kadar sevmeyecek gibi geliyor bana. Bu yüzden de üzülüyorum.

Ama bir yandan da çok mutluyum.

Çünkü en başından karar verdiğim gibi kızımı 2 sene emzirdim. İç güdülerimi dinledim, kızımın kendisi hazır olunca emmeyi bırakacağına inandım. Nazlı'nın son 6 aydır yavaş yavaş "memi"lerden uzaklaştığının farkındaydım. O yüzden sabırla bu önemli günün gelmesini bekledim. Kızıma güvendim, hazır olmadan, korkunç yöntemlerle (Vicks, acı biber sürmek gibi) emzirmeyi keserek onu hayal kırıklığına uğratmak, onun bana olan güvenini sarsmak istemedim.

Pek çok kere bu yüzden eleştirilmeme ve hatta alay dolu imalara maruz kalmama rağmen.

Bazı insanların bana defalarca üstü kapalı da olsa kızımın yemek seçmesinin en önemli sebebinin onu ısrarla emzirmem olduğunu söylemesine rağmen.

Ve hatta onu hala emzirerek ona duygusal anlamda zarar vermekle suçlanmama rağmen.

Bugün kızım hiç emmedi. Yarın nasıl olacak bilmiyorum. ama hissediyorum, Nazlış için bu iş bitti. Benim için de. Kızım büyüyor. Ben onun büyümesine yetişmeye çalışıyorum. Her anını aklımda tutmaya çalışarak. Galiba bu blogu yazmaya da o yüzden başladım. Kızımın büyümesini bir yerlere kaydedebilmek için.

Not: Yazıyı dün akşam koyacaktım bloguma ama yetiştiremedim. O yüzden bari bu sabah olan gelişmeleri de yazayım dedim. Nazlı sabah uyanır uyanmaz "memi" dedi. Ben duymamazlıktan geldim. O da üstelemedi. Geldi bana sarıldı ve yüzümü ellerinin arasına alıp yanağımdan öptü.