Pozitif disiplin durumları-devam

Bugünlerde Nazlış'tan en çok duyduğum cümle "ben iştiyoyum". Ben ne zaman "olmaz Nazlı, şimdi yapamayız Nazlı, artık oyun vakti bitti Nazlı" desem aldığım cevap bu.

Ve bunu da laf olsun diye söylemiyor, "iştiyoyum" dediği her neyse onu yürekten istiyor, istediğini alamayınca da kızılca kıyamet kopuyor.

Yani anlayacağınız, biz kızımla hala bir çekişme halindeyiz. O kendi hür iradesini tatbik etmek istiyor, ben ise anneliğin bana verdiği üstün güçlerimi. Çatışıyoruz haliyle.

Ama biliyorsunuz, biz artık pozitif disiplin uygulayan bir aileyiz, o yüzden bu çatışmaları pozitif disiplinin öngördüğü şekilde çözmek için elimden geleni yapıyorum.

Ama yukarıda Allah var, yalan söyleyemem, zaman zaman sabrım tükeniyor. O, o güzel dudaklarını uzata uzata "ben iştiyoyum" dediğinde "e, ben de iştemiyoyum, ne olacak şimdi" dememek için kendimi zor tutuyorum. Ama her seferinde "biliyorum kızım istiyorsun ama ..." diye başlıyorum cümleme, sonra da pozitif disiplin kuralları çerçevesinde devam ediyorum.

Fakat gelin görün ki, annemin biz çocukken bize kızdığında, arkadaşlarına bizden şikayet ederken "ah ah, biz böyle miydik, babamızın bir bakışıyla başımızı öne eğer, odamıza giderdik" diye anlattığı bir dönem ve o dönemin disiplin anlayışı var ya... Hani nerede o günler demeden de edemiyorum.

Diyeceğim o ki, pozitif disiplinli günlerimiz böyle geçmektedir. Anne yavaş yavaş bir sabır taşına dönüşmekte, içinden sürekli olarak Göksel'in "sabır sabır ya sabır" şarkısını söylemekte ama yine de pes etmemektedir. Doğrusunun bu olduğuna canı yürekten inanmaktadır. Yeter ki kızı mutlu olsundur, hep ışıl ışıl gözlerle gülsündür.

Not: Alttaki resim kızımın oyun grubuna devam ettiği yuvanın web sitesinden indirilmiştir. İzin almadım ama kızımın resmi olduğu için mahsuru yoktur diye varsayıyorum.