Çalışan Anne

Kolay olur sanmıştım. Kızımı tam 3.5 yıl kendim büyüttüm, her anının tadını çıkara çıkara. Artık bebek değil çocuk, uzun zamandır da yuvaya gidiyor, okuluna, öğretmenine alışık. Üstelik çalışma saatlerim de çok esnek, kuzumun düzeninde çok da bir değişiklik olmadı.

Kolay olur, zorlanmam, kızımı bu kadar özlemem sanmıştım.

2003'ten beri çalışmıyorum.

Amerika'da hem doktora hem asistanlık yaparken, Hakan kendi doktorasını bırakmaya karar verince, ben tezimi her yerde yazarım diyerek döndük Türkiye'ye...

Sonra Nazlı kuzumun aramıza katılacağını öğrenince çalışmaya teşebbüs bile etmedim.

Biliyordum çünkü, bebeğimin yanında olamazsam çok mutsuz olacağımı.

Anneliğin şokuyla sarsılan psikolojimin daha da alt üst olacağını.

Her zaman dediğim gibi biraz rölantiye aldım kendi hayatımı.

Artık Nazlı 3.5 yaşında.

Artık rölantiden çıkmanın zamanı geldi de geçiyor.

Doktorama çok emek verdim, artık bitmeli...

Tekrar öğrencilerin arasına dönülmeli, ders anlatmak ne zevkliydi hatırlanmalı, günün çoğu yazı-çiziyle geçmeli.

Çok da hoşuma gidiyor tüm bunlar.

Ama kuzumu çok özlüyorum.

Gün boyunca kalbimde bir ağırlıkla dolaşıyorum ortada.

Bu kadar özlemem sanmıştım, daha kolay olur sanmıştım.

Yanılmışım.