Şimdilik Bilanço

Geçtiğimiz hafta "Allahım bunları yaşayan ben olamam, bunlar benim başıma geliyor olamaz" dedirten günler yaşadım.

Kötü anlamda değil.

Hani klişeleşmiş bir Amerikan filmi tarzı vardır.

Kahraman bir sabah uyanır ve kendini bambaşka bir hayatın içinde bulur.

İşte o misal.

Ama o filmlerde genelde kahramana ilahi bir güç ulvi bir mesaj vermeye, asıl hayatında yaptığı hataları yüzüne vurmaya çalışmaktadır.

Ben ise sadece kızımla kendime kurduğum minik dünyada mutlu mesut yaşarken, gerçek hayattan ne kadar koptuğumu fark ettim.

Eskiden olsa arkama bakmadan kaçardım, hatta kaçmışlığım da var...

Ama bu sefer kalkanlarım açık, önceliklerim belli.

Olayın çalışan anne olma kısmına gelince...

Tabiat Ana haklıymışsın, aynen dediğin gibi oldu.

Artık sarılmaların, öpüşmelerin, koklaşmaların tadı daha bir başka.

Daha mı sabırlı oldum bir de?

Ha hani şu yazımda bahsettiğim keşkelerim de sanki azalıyor gibi.

Aklıma takılan bir iki ufak tefek şey var, Allahın izni ile onlar da halolursa, bundan iyisi üstü çikolata kaplı kestane şekeri...