Take it easy

Bugün serbest günüm.

Okuma yok (belki biraz), yazma kesin yok, sınav kağıdı görmek istemiyorum.

Bugün bizim evlilik yıldönümümüz zira.

Tez danışmanıma yazdıklarımın bir kısmı yollamış olmanın dayanılmaz hafifliği de var üzerimde.

Nazlı kuzumu da erken aldım okuldan.

İşin acı (ve güzel) tarafı şunu fark ediyorum ki, benim hayatımın geri kalanı hep böyle geçecek.

Yani herkesin dediği gibi "evet çok zor hem annelik, hem iş hem de öğrencilik" değil olayım benim.

Bugün tez, yarın makale, öbür gün belki bir kitap derken benim karmaşam hep devam edecek.

Hiçbir zaman belli bir mesai saatim olmayacak.

Haftasonu ve hafta içi arasındaki tek fark, daha uzun kahvaltılar olacak.

Tatilde bile elimde okunacak birşey, ya kulağım radyoda ya da gözüm televizyonda olacak.

Eee ben de bu işin bu tarafını seviyorum zaten.

Aman neyse, bugün serbest gün, sadece bir kaç sayfa birşeyler okurum, belki bir iki de ödev...