Vicdan azabı

Çekiyorum fena halde. 

Cumartesi akşamı arkadaşlarla yemeğe gittik.  Her zaman gittiğimiz bir yer ama bu sefer çok kalabalıktı, yan masayla resmen sırt sırta oturuyorduk.  Üst kata geçelim dedik, bir baktık, adamlar yasağı delmişler, bir masa fosur fosur sigara keyfinde (şikayet edeceğim bugün, kılım evet, bence bu yasak bu ülkenin şu ana kadar başına gelmiş en iyi şeylerden biri, delmem, deldirmem).  Hakan arabayı park etmeye diye gitti, yarım saatte anca geldi.  Zaten önceden de biraz sinirlerim bozuktu derken, Nazlı'nın o dar alanda paslaşmaya çalışması, kızım otur, kızım kalkmalarıma bana dişlerini göstererek karşılık vermesi, her yeter artık Nazlı demelerime "öff kes sesini" vs. gibi cevaplar vermesi iyice tepemi attırdı.  En son, oturduğundan beri elindeki puroyu yakmak için fırsat kollayan yan masa komşumuzun sandalyesini bininci kere ittirdi sanırım Nazlı, adamın ters bakışlarıyla beni muhattap ederek.  Ben de en son söylemem gerekeni ilk başta söyleyerek, Nazlış'a onu ertesi gün uzun zamandır sabırsızlıkla beklediği okulunun yılbaşı kermesine götürmeyeceğim, dedim.

Ve arkadaşlar, Nazlı'da o saniye itibarı ile ipler koptu.  Nasıl bir bağıra bağıra ağlama anlatamam.  Çığlık kıyamet, Beşiktaş Çarşı'nın içerisinde ilerlemeye çalışıyoruz.  Götüreceksin, gideceğim kermese, diye nasıl bağırıyor, resmen kendini paralıyor.  Ben de sakin kalmaya çalışarak, sus eve gidince konuşacağız diyorum, ama Nazlı zıvanadan çıktı bir kere.  Oysa sussa, ben yaptığım hatanın farkındayım, geri adım atacağım.  Ama onun inadı tuttu, benim de ondan beter damarım tuttu.  Nuh diyorum, peygamber demiyorum.  Hakan gelip, Nazlış'ı benden uzaklaştırmak isteyince bu sefer de elleme, dokunma bana, yapmayın yapmayın diye çığlık çığlığa bağırmaya başladı.  Herkes ama herkes bize bakıyor, dışarıdan çocuğu dövüyor falan gibi görünüyoruz zira, ve Nazlı'nın tepkileri de bunu doğrular yönde.  Arkadaşlarımız da ne yapacağını şaşırmış durumda.  O sırada onların 7 yaşındaki, aramızdaki görünen o ki, en aklıselim şahıs olan, oğulları gelip Nazlış'a git annenden özür dile Nazlı, o zaman seni affeder dedi.  O zaman Nazlı başladı çığlık çığlığa, özür dilerim annecim, ne olur gidelim kermese annecim, diye ağlamaya başladı.  Benimse tek düşündüğüm Nazlış'ı susturmak, kızım sus diyorum, o daha da çok bağırıyor, Hakan duruma müdahale etme çalışmaları benim tarafımdan geri püsküldüğü için sonuçsuz kaldı.  Çarşı'dan Beşiktaş Meydanı'na kadar Nazlı'nın annecim özür dilerim çığlıkları, benim onu susturma çabalarım, ve arada onu arabalardan falan korumak isterken kolundan çekiştirmelerim eşliğinde ilerledik.  Sonunda Hakan benim sen karışma vs. dememe kulak asmadan  kucağına aldı kuzuyu.  O zaman sustu Nazlı.  Eve gidene kadar ağladı.  Eve gidince ona odasını toplattım, kitap okumadan yatırdım, ama uykuya dalmadan önce ona sımsıkı sarıldım, onu çok ama çok sevdiğimi söyledim.  Hemen uyudu meleğim.

Cumartesiden beri kulağımda Nazlı'mın "annecim özür dilerim" çığlıkları bu olayı düşünüyorum ve düşündükçe vicdan azabım katlanıyor.  Bence, Nazlı'ya kızmakta haklıydım.  Çünkü restorandaki bana karşı davranışları kabul edilebilir türden değildi.  Bir ara hatta beni ısırdı bile.  Ama keşke daha restorandan bile çıkmadan, gerçekleştiremeyeceğim gün gibi aşikar olan bir ceza vermek yerine, eve gidinceye kadar bekleseydim.  O zaman ona yanlışını daha sakin bir şekilde anlatsaydım ve daha makul bir ceza verseydim.  Hakan deyimiyle olayları ben eskale ettirdim, doğru.  Çocukla çocuk olup, sanki ben de 5 yaşındaymışım gibi inatlaştım.  Otoritemi kötüye kullandım.  En kötüsü, o annecim özür dilerim diye ağlar ve kollarını uzatıp onu kucağıma almamı isterken, ondan sevgimi esirgedim (ağlamak üzereyim şu an).

Tabii ertesi gün cezayı hemen geri alamadım, fena halde tükürdüğümü yalamak olurdu bu.  O yüzden Nazlış'a bir daha bu şekilde davranmayacağına söz verirse onunla bir anlaşma yapabileceğimi söyledim.  O da tabii hemen tamam dedi.  Kermese gitme karşılığında bir hafta boyunca TV seyretmemeye çevirdik cezasını böylelikle.  Bu bir hafta boyunca Nazlış'ın çok sevdiği Calliou ve Flash&Dash'ten mahrum olması demek ki bence çok daha adil bir ceza oldu bu. 

Peki benim cezamı kim verecek?  Sanırım, kızıma yeteri kadar şefkat gösterememenin neticesi olan vicdan azabı da benim cezam.  Annecim özür dilerim çığıkları hala kulağımda kuzumun.  Çok istiyordu kermese gitmeyi çünkü.  Onunla aynı okula geçen ama farklı sınıflarda olduklarından hafta içi çok fazla görüşemediği en yakın arkadaşı A. ile doya doya oynamanın hayallerini kuruyordu çünkü bir haftadır.  Neyse ki bu hayallerini gerçekleştirebildi en azından.