Taran Baba, ne senle ne de sensiz...

Kayınvalidemin kendisinden bir buçuk yaş büyük ablası ve 7 yaş küçük kardeşi ile alakalı çok eğlenceli hikayeleri vardır (zaten böyle eğlenceli hikayeler hep kalabalık, bol çocuklu evlerden çıkar. Bunları düşününce bir yanım-anaç ve domestik olan-diyor ki, boşver herşeye, yap hep hayal ettiğin gibi 2 tane daha çocuk. Ama diğer yanım-kendi ayakları üzerinde duran 21. yüzyıl kadını olan-hemen ötekine mani oluyor, peki ya ben, ya ben, benim isteklerim, benim kariyerim, bıdı bıdı diye. Kendimi bir yanında onu kötülüğe teşvik eden kötülük meleği, diğer yanında ona iyiliği telkin eden iyilik meleği ile Donald Duck gibi hissediyorum).

Her neyse, işte bu hikayelerden biri Taran Baba hikayesidir.

Taran Baba kayınvalidemin rahmetli annesinin en küçük çocuğu olan oğlunu uyutabilmek için uydurduğu hayali bir karakterdir.

Kayınvalidemin kardeşi sözde çok korkunç bir şahsiyet olan ve çocukları kah kaçıran kah yiyen Taran Baba'nın geldiğini duyunca hemen uykuya dalmaktadır.

Kayınvalidemin annesi birgün oğlunu biri henüz 10 diğeri de 12 yaşında bile olmayan 2 kızına emanet eder ve gider (dehşet verici değil mi, insan o yaşta 2 çocuğa nasıl küçük çocuk emanet eder. Ama 3 çocuk da başka türlü nasıl büyür, o da ayrı hikaye).

2 kız, kardeşlerini uyutmaya çalışırlar, başarılı olamayınca Taran Baba ile korkuturlar, ancak ufaklık bu sefer Taran Baba hikayesini yutmaz.

Bunun üzerine ablası ufaklığı ayağında sallarken, kayınvalidem üzerine bir çarşaf örterek güya Taran Baba kılığına girer, ablası kardeşine uyu bak yoksa Taran Baba geliyor deyince "uuuuuuuu" diye bağırarak odadan içeri girer.

Ufaklık biraz korkar gibi olur ama yine de uyumaz. Bu korkutma seansı birkaç defa daha tekrarlanır, en sonunda ufaklık kalkar oyuncak tabancasını alır, tabancanın demir kabzasını "uuu" diye kafasında çarşafla odaya giren kayınvalidemin kafasına olanca gücü ile geçirir. Tabii kayınvalidem feleğini şaşırır.

Ben de bu hikayeyi her dinlediğimde çok gülerim.

Bu hikayeye gülerim gülmesine de, tahmin edersiniz ki, küçücük bir çocuğun tazecik hayal dünyasını, sırf uyusun diye, inlerle, cinlerle ve de canavarlarla doldurmayı asla onaylamam.

Hayatta yapmam, yapanı da kınarım...

Derken...

Arkadaşlar, şu an öyle bir durumdayız ki, kendi Taran Baba hikayemi uydurmama ramak var.

Zira Nazlı canımıza okuyor.

Bir süredir kendisine yanında bizlerden biri olmadan uykuya dalmasını öğretmeğe çalışıyorduk.

İlk başlarda başarılı da olmuştuk.

Uyku hazırlıklarından sonra, ona önce kitap okuyor, sonra masal anlatıyor, sonra ninni söylüyor sonra da (hayır iyi geceler diyerek değil, her seferinde bir iş icat ederek mesala "Nazlı'cığım gidip Noel Baba'ya mesaj yazmam lazım, hediyeni sipariş edeceğim" diyerek) odasından çıkıyorduk.

Nazlı da o gün hangi oyuncağıyla uyumayı seçtiyse onunla konuşurken uyuyakalıyordu.

Arada beni ya da babasını yanına çağırsa da, her defasında başka bir bahane bulup dışarı çıkmayı başarıyorduk.

Ama şimdi ya beni ya da babasını muhakkak yanında istiyor.

O da yetmiyor, uykusuzluktan bitab halde de olsa, en az bir saat muhabbet bekliyor.

"Hadi Nazlı'cığım, kapa gözlerini Nazlı'cığım, oyun/konuşma bitti Nazlı'cığım"lar kendisini derhal uykuya dalmaya ikna etmeğe asla yeterli olmuyor.

Sabrım son damlasına kadar doluyor da taşmamak için kendini zor tutuyor.

Ve ben Taran Baba'yı özlemle anarken buluyorum kendimi sık sık...