Bahar

Bahar güzel, tartışılmaz, şüphe götürmez bir şekilde hem de...

Kim çiçek çiçek açan ağaçlardan, erguvanlardan, papatyalardan, havadaki tazelik kokusundan, masmavi gökyüzünden etkilenmez ki?

Ama ben sevemiyorum baharı, daha doğrusu, kışı ve sonbaharı sevdiğim kadar sevemiyorum.

İnsana verdiği o enerji, kıpır kıpır olma hissi ve hatta yaşama sevinci rahatsız ediyor beni.

Daha çok sey yapasım geliyor.

Daha çok koşturasım.

Hayatıma daha çok şey katasım.

Hepsine, herşeye yetmek istiyorum.

Ve de yetememekten korkuyorum.

Yapılacak bunca şey olması, hayattan bu kadar çok keyif alınabileceği gerçeği beni korkutuyor.

Yapabileceğim kadarını yapamamaktan, alabileceğim kadar keyif alamıyor olmaktan korkuyorum.

Oysa sonbahar ve kış öyle değil.

Yapılacaklar sınırlı, keyifler de, hayat daha kontrol edilebilir.

Tam da bu yüzden seviyorum sonbahar ve kışı, hayat bu kadar kontrol edilebilir olduğu için...

Tuhaf mıyım,

Karamsar mı,

Eskiden böyle değildim.

Yoksa yaşlanıyor muyum?

Baharın en güzel tarafı cumartesi günü gittiğimiz parkta doğduğundan beri hiç görmediği kadar çok yeşilliği bir arada görünce çılgına dönüp, sınırsız koşan ve çimlerde yuvarlanan kızımı izlemek sanırım.

Onun, benimkinin aksine, kayıtsız ve hesapsız olan yaşama sevincine şahit olmak.

Nazlış'ı daha çok yeşilliklere götürlemeli ve onu seyrederken saf yaşama sevinci neymiş tekrar tekrar hatırlamalı insan.

Yaz gelmeden önce, bol bol...